اردیبهشت ماه امسال بود که با بچه ها در دانشگاه منتظر اتوبوس ها برای رفتن به نمایشگاه کتاب تهران بودیم. ساعت حدودا 1 بامداد بود. 2 یا 3 ساعتی بود که معتل شده بودیم. برای اینکه بیشتر اذیت نشیم با بچه ها به نماز خونه دانشگاه رفتیم. بچه ها چراغ های نماز خونه رو هم خاموش کردند تا راحت بگیرند بخوابند. من هم با دو سه تا از رفقا خیلی خیلی آروم مشغول بحث و تبادل اطلاعات بودیم تا بچه ها بیدار نشن. نمیدونم دقیقا چی بحث می کردیم ولی بیشتر سیاسی و در مورد اوضاع مملکت بود. اصلا فکرش رو هم نمیکردیم که بچه ها بیدار باشن و با دقت بحث هامونو دنبال کنند! فکرش رو نمیکردیم که این صحبت ها اینقدر براشون مهم و جذاب باشه. همینطور که مشغول مباحثه بودیم یک از بچه ها از خواب! بلند شد و گفت: آقا! آخرش این قضیه فلسطین به کجا کشیده میشه؟ ما تا کی باید از این کشور دفاع کنیم؟ اصلا با وجود فقر توی مملکت خودمون چرا باید به فلسطین و غزه و... کمک کنیم؟بعد اون یکی دیگه بلند شد و گفت: برادر! چرا صدا و سیمای ما از اتفاقات سوریه چیزی نمیگه؟ سوریه با بحرین و یمن و مصر چه فرقی میکنه؟ بعداز این سوال...چراغ نماز خونه روشن شد و بچه ها بیدار شدند!(اصلا کسی خواب نبود!) و یکی یک سوال می پرسیدند و یکی از رفقای ما هم به سوالاتشون پاسخ میداد.

خیلی فضای جالب و خوب، عین یک کرسی آزاد اندیشی شده بود. ذهن ها خیلی آماده بود. واقعا تا اون موقع نمیدونستم بچه ها اینقدر نظرات خوب و متفاوتی دارند  چون هیچ وقت در دانشگاه فرصتی برای بچه ها پیش نیومده بود که بتونن نظرات و سوالاتشونو مطرح کنند.

حضرت آقا حدودا 5 ساله مکرر(البته این صحبت ها خیلی قبل تر مطرح شده اما تو این 5سال بیشتر تکرار و روی اون تاکید شده) توصیه به آزاد اندیشی در دانشگاه می کنند ولی متاسفانه همچنان حرف ایشون بر زمین مونده و کوچکترین قدمی هم در این راه گرفته نشده... خیلی جای تاسف داره که مفهوم آزاد اندیشی برای دانشجو ها بیگانه است.

انشالله که در دانشگاه فرصتی مناسب برای این امر فراهم بشه تا کرسی آزاد اندیشی با مدیریتی درست و در چارچوبی معین، به دور از جنجال ، هوچی گری و مچ گیری به نتایج خوبی برسه.

پ.ن:

چارچوب کرسی‌های آزاداندیشی از دیدگاه رهبر انقلاب: