فیلم سیاسی "قلاده های طلا " از آقای ابوالقاسم طالبی را دیدم به نظرم بهترین فیلمی بود که چهره کریه فتنه 88 را نشان داد و از آن دسته از فیلم هایی است که ارزش چندبار دیدن را دارد پیام ها و نکته های طلایی را داشت" از آشوب های خیابانی و نقش بهایی ها، منافقین و نفوذ جاسوس ها در اطلاعات ایران و سایر قسمت های مختلف بگیرید تا افرادی که به بهانه تقلب فریب این افراد را خوردند و ناخواسته در بازی آن ها قرار گرفتند.

در بین همه صحنه هایی که مشاهده میکردم دلم برای بچه بسیجی هایی سوخت که خیلی خیلی مظلومانه در برابر حملات آشوبگران به پایگاه نظامی مقاومت میکردند. و بعد از این صحنه ی فیلم ناخواسته یادم آمد که ما در این فتنه سی و چند شهید داشتیم که خیلی خیلی  مظلومند و هیچ نامی ازشان نیست.

قلاده های طلا فیلم بسیار خوبی هست و مطمئنا هر فیلمی بی عیب و نقص نیست. بنده هم  نه منتقد سینما ، نه کارشناس در این زمینه و نه در مقامی هستم که بتوانم نقد کنم  اما انتظارم از این فیلم خیلی بیشتر از آن چیزی بود که فکرش را میکردم و به نظرم 100 دقیقه برای این فیلم زمان بسیار اندکی بود شاید اگر بصورت سریال ساخته میشد خیلی بهتر به جزئیات فتنه پرداخته میشد چون نکات زیادی وجود داشت که به اون پرداخته نشد یا خیلی سریع  از آن ها عبور شد.

در آخر باید بگویم که این همه مخالف ها برای اکران این فیلم کاملا طبیعی است و حتما تیغی خواهد بود به چشم همه معاندان نظام جمهوری اسلامی.

چند روزیست به بهانه نوروز سریالی از سیمای جمهوری اسلامی ایران تحت عنوان پایتخت پخش می شود. هر چند ظاهر سریال طنز و صرفا جهت خنداندن مخاطبان پخش می شود  ولی جای بسی تامل و واکاوی دارد، سریالی که در آن محسن تنابنده به عنوان یکی از نویسندگان و بازیگران اصلی و بازیگر نقش اول ایفای نقش می کند.

    در اکثر صحنه های سریال نویسنده با به مسخره گرفتن گویش مازندرانی سعی دارد تا این قوم متمدن و ریشه دار را افرادی عقب افتاده، بی فرهنگ و به اصطلاح عامیانه ندید - بدید نشان دهد. جالب است که در فضای آرام کشور عزیزمان ایران که از قومیت های مختلف تشکیل شده است، همه تلاششان جهت حفظ وحدت اسلامی اقوام است، جریانی این چنین فرهنگ یک قوم را به مسخره می گیرد. جای بسی تعجب است که این جریان چگونه شکل گرفته و هدایت می شود؟ 

   جریانی که دیروز با تمسخر هموطنان ترک زبان در روزنانه ها و همچنین ساختن و هدایت لطیفه های ترکی ، کردی ، لری و رشتی عمل می نمود امروز با نارسیسم تهرانی خرد، مازندران عزیزمان را به باد تمسخر و ایراد گرفته است. مازندران یا طبرستانی که اولین ایستگاه تشیع بود و به استناد شواهد تاریخی از قرن سوم هجری امام زادگان شریف جهت تشویق مردم به گرویدن به اسلام شیعی و ترویج این دین به مازندران عزیمت نمودند. وجود بیش از هزار امام زاده در منطقه شمال کشور خود دلیلی بر این مدعاست. مازندرانی که از سالهای دور زادگاه علمای بزرگی چون ابن شهر آشوب و محمدبن جریر طبرسی و .... و امروز نیز بزرگانی چون علامه حسن زاده آملی و آیت الله جوادی آملی و روءسای دو قوه قضاییه  و مقننه به خود افتخار می نماید.

حال جای این سوال باقی است مگر نه اینکه خداوند در قرآن کریم فرمودند:

انا خلقناکم من ذکر و انثی و جعلناکم شعوبا و قبائل لتعارفو ان اکرمکم عندالله اتقئکم ...(سوره حجرات آیه 13)  

  پس چرا جریان نارسیسم تهرانی اینگونه با فرهنگ یک قوم و قبیله بازی می کند؟ 

   چرا مسئولین فرهنگی کشور و نوعا استان مازندران در مقابل این هجوم فرهنگی سکوت کرده و هیچ عکس العملی نشان نمی دهند؟

   جای بسی تاسف است که صدا و سیمای مازندران با مثبت ارزیابی کردن و نشان دادن رضایت کاذب عوام با استراتژی فرار به جلو سعی در پیشگیری از بروز احتمالی تنش از سوی فرهیختگان و صاحبنظران و تحصیل کرده های مازندرانی داشته باشد. ضرغامی و عواملش در صدا و سیما باید از مردم مازندران عذر خواهی کنند.

                                                                           سید جابر کریمی آکندی (جامعه شناس)

«روز سوم» فیلمی در ژانر ملودرام است. همانگونه که نگارنده پیش تر در نقد فیلم «میم مثل مادر» اشاره ای داشته است. ملودرام، درامی است مردم پسند با مجموعه ای از فصل های پرهیجان، احساساتی و بیشتر رقت بار؛ درامی که طرحی ساده دارد. شخصیت پردازی در آن ساده گرا است و در بیشتر موارد دو دسته آدم خوب و بد را رویاروی هم قرار می دهد. در روز سوم هم دو دسته کاراکترهای خوب و بد مقابل هم قرار می گیرند: رزمندگان ایرانی شخصیت های مثبت هستند در کنار سمیره (باران کوثری) که همه برای نجات او به آب و آتش می زنند. در سویی دیگر عراقی ها قرار دارند که کاراکترهای منفی فیلم محسوب می شوند حتی خود افسر عراقی «فؤاد» (حامد بهداد) هم در قساوت چیزی کم نمی گذارد در جایی پرجمعیت از خرمشهر بمب گذاری می کند و در کشتن رزمندگان ایرانی هم تردیدی به خود راه نمی دهد. تنها جلوه مثبت او، عشق به سمیره است که این عشق هم شخصیت منفی او را تلطیف می کند هم مایه ملودراماتیک اصلی داستان را تشکیل می دهد. فیلم نکته مثبتش در روی آوردن به حیطه ملودرام است. داستان عشق فؤاد به سمیره به هرحال دیدنی است. اما مشکل از آنجا آغاز می شود که وارد عرصه دفاع مقدس می شویم. «روز سوم» بین دو دسته فیلم های عظیم جنگی مانند «دوئل» و درام های جمع و جور جنگی مثل «مهاجر» و «دیده بان»؛ به دسته دوم تعلق دارد. بخشی از روز سوم بخصوص از لحاظ پیروی از کلیشه های گونه جنگی تکرار گذشته است. در صورتی که پس از گذشت سالها از پایان جنگ، انتظار می رود در آثار سینمایی نگاه تازه تری به مقوله «دفاع مقدس» بشود به همین جهت «روز سوم» در سطح یک فیلم متوسط جنگی متوقف می ماند و به سطح فیلم های شاخص دفاع مقدس نمی رسد. فیلم، البته همانطور که ذکر شد ضربه اصلی را از تصویر کلیشه ای از جنگ و رایج در فیلم های جنگی می خورد اکثر صحنه های جنگی اغراق آمیز و غیرواقعی است، اینکه هر نفر ایرانی ده ها عراقی را یک تنه به گلوله ببندد و اینکه رزمندگان ایرانی آن قدر فرصت داشته باشند که با آرپی جی هدف گیری کنند و حتی هدف گیری خود را تغییر دهند، در حالی که عراقی ها اسلحه به دست فقط آنها را نگاه کنند و فقط وقتی شلیک کنند که گلوله آرپی جی شلیک شده باشد فضا را یک طرفه و غیرواقعی می کند یا وقتی رزمندگان در کانال پناه گرفته اند، آن قدر آمدن عراقی ها که فاصله چندانی با آنها ندارند، طول می کشد که همه رزمندگان سرفرصت بتوانند وصیت کنند، هرچند برخی از وصیت های آنها تاثیرگذار است ولی به علت یاد شده این فصل بیش از حدطولانی و غیرواقعی می شود. اگر ارتش عراق اینقدر ضعیف بوده، به قول معروف چرا جنگ هشت سال طول کشید؟ یا کاراکتر مهدی (برزو ارجمند) را به یاد بیاوریم که وسط گیرو دار جنگ و در حالی که زخمی شده به فکر انتقام ناموسی است!! و وقتی او با رضا (پوریا پورسرخ) درگیر می شود عراقی ها که با آنها فاصله چندانی ندارند در حالی که آن دو همدیگر را می زنند، فقط به اطراف آنها تیراندازی می کنند تا آنها سرفرصت بتوانند فرار کنند.